Berichten

Hoe het verder ging

Iemand met Alzheimer kan heel erg in de war raken van een ontsteking. Dat bleek bij G. toen hij een longontsteking kreeg. Geen land mee te bezeilen. Hij werd in het ziekenhuis opgenomen. en was bijzonder agressief. Geen pretje om bij op bezoek te gaan en toch prikten wij daar doorheen. Hij kon ook niet naar huis, dus werd er een transferverpleegkundige ingeschakeld. Die zou een plekje in een verzorgingshuis zoeken. Een tijdelijke plek, want in onze woonplaats was geen plaats. Toen iemand van de CIZ kwam, reageerde hij erg boos. Om niet te zeggen woest, dus het werd een gedwongen opname.

Met pijn in ons hart hebben mijn broer en ik hem naar Amsterdam gebracht. de dag ervoor heb ik zijn spullen ingepakt. Vreselijk triest. Maar wij wisten niet waar hij terecht zou komen.
In één woord, vreselijk. Ik kan niet anders zeggen. Het was een zware afdeling. G. was daar veel te goed voor. Maar de aanvraag kon niet meer teruggedraaid worden.
Gelukkig was er het Atrium waar je kon zitten en koffie…

Het begin van een lijdensweg

Zo lang niet geschreven en zoveel gebeurd. Laat ik maar bij het begin beginnen.

Begin dit jaar viel G. erg veel. Op een gegeven moment drie keer in een weekend. Een arts werd erbij gehaald, maar er werd geen actie ondernomen. Op ons verzoek om hem na te kijken werd erg lauw gereageerd. Na het weekend, waarin Hubbie en ik veel bij mijn moeder en G. waren, werd maandag de huisarts gebeld. G. deed gewoon raar. Er klopte iets niet.

De huisarts vond zijn gedrag verontrustend en stuurde hem naar het ziekenhuis. Hubbie en ik gingen mee. Er was dat weekend al een longontsteking geconstateerd en waarschijnlijk een blaasontsteking. G. was helemaal de weg kwijt. Hij kraamde allerlei onzin uit.
Eenmaal in het ziekenhuis moesten wij lang wachten. Van kamer naar kamer en vele uren later wilden ze hem naar huis sturen. Maar Hubbie vond dat onverantwoord. Uiteindelijk werd hij opgenomen. "Voor één nachtje", zeiden ze.

Uiteindelijk zijn het drie weken geworden. want zijn gedrag was dermate …

Project horloge

Zondag waren wij op bezoek bij mijn moeder en G. Hij deed erg geheimzinnig en wilde Hubbie graag spreken. Maar mijn moeder mocht er niets van weten. Dat is gelukt, want ik heb er ook niks van gemerkt.

Mijn moeder heeft een heel slecht zicht. Zij heeft een sprekend horloge en is daar erg blij mee. Maar ook die batterijen raken een keer op. Met Vaderdag hebben wij een reeks batterijen aan hem gegeven. En wat was hij blij! "Kan ik de batterijen in je horloge verwisselen", zei hij. En dat ging hem goed af. Tot afgelopen week. Hij vroeg aan Hubbie waar je zo'n horloge kon bestellen. Want die van mijn moeder deed het niet meer.
Zij had gevraagd of hij de batterij wilde verwisselen, maar dat ging helemaal verkeerd. 
"Er zit helemaal geen batterij in", zei hij tegen Hubbie. "Waarschijnlijk een horloge die je gewoon weggooit. Terwijl hij in juni nog de batterij verwisselde. maar er zit niet alleen een batterij in, ook iets waardoor het horloge "spreekt".…

Autorijden

Dat is zijn lust en zijn leven, van G. Hij heeft al ik-weet-niet-hoelang zijn rijbewijs. Voor hem een teken van zelfstandigheid. En die geeft hij niet graag op.

Er worden veel ritjes gemaakt met de auto. Nu voornamelijk naar de fysio, het gezondheidscentrum en het ziekenhuis. Allemaal een beetje in de buurt. Verre autoritjes zijn sinds kort niet meer van toepassing. Omdat wij, de kinderen met G. gepraat hebben. Dat het best wel moeilijker wordt om grote afstanden af te leggen. Mijn broers wonen verder weg en als ze onderweg stranden dan staan ze. Bellen gaat niet, omdat ze gewoon nooit hun mobiel meenemen. En G. weet niet zo goed meer hoe zo'n mobieltje werkt. Al leggen wij dat vaak uit.

"Onverantwoordelijk", zeiden wij. Met de nadruk dat onze moeder toch steeds naast hem zit. En nu acceptert hij het. Geen grote afstanden meer, wel kleine. En daar geniet hij van. Zaterdagmorgen om 8 uur naar Deen. "Zo gezellig", zegt hij. "Ik ken iedereen!"
Zonder au…

Het begin

"G. doet raar", zei mijn moeder, maar ze kon er niet haar vinger op leggen.
"Hij is anders dan anders", voegde ze er aan toe.

Dat is nu een half jaar geleden. Ik merkte niets aan hem. even vrolijk en soms een beetje nors, niet anders dan anders.
"Soms word hij zomaar boos, uit het niets", zei ze. "Heel boos".
Ze was bezorgd, wist niet wat het was en het maakte haar onzeker. Met een zicht van nog geen 5% is zij erg afhankelijk van hem. Bijna 30 jaar delen zij lief en leed met elkaar. Voor allebei de tweede partner.

"Kun jij niet eens opletten?"vroeg ze. "Misschien zie jij iets?Hij is ook zo vergeetachtig"
Voor iemand van bijna 88 jaar is dat niet zo raar. En ik zag hem ook niet elke dag. Maar er begonnen toch kleine dingen op te vallen.
Volgens G. was er niets aan de hand.
"Je moeder ziet spoken", zei hij. "Ik mankeer niets". Dat zijn beide ouders dement waren en ook een aantal ooms en tantes werd maar ter…