maandag 22 augustus 2016

Het begin van een lijdensweg

Zo lang niet geschreven en zoveel gebeurd. Laat ik maar bij het begin beginnen.

Begin dit jaar viel G. erg veel. Op een gegeven moment drie keer in een weekend. Een arts werd erbij gehaald, maar er werd geen actie ondernomen. Op ons verzoek om hem na te kijken werd erg lauw gereageerd. Na het weekend, waarin Hubbie en ik veel bij mijn moeder en G. waren, werd maandag de huisarts gebeld. G. deed gewoon raar. Er klopte iets niet.

De huisarts vond zijn gedrag verontrustend en stuurde hem naar het ziekenhuis. Hubbie en ik gingen mee. Er was dat weekend al een longontsteking geconstateerd en waarschijnlijk een blaasontsteking. G. was helemaal de weg kwijt. Hij kraamde allerlei onzin uit.
Eenmaal in het ziekenhuis moesten wij lang wachten. Van kamer naar kamer en vele uren later wilden ze hem naar huis sturen. Maar Hubbie vond dat onverantwoord. Uiteindelijk werd hij opgenomen. "Voor één nachtje", zeiden ze.

Uiteindelijk zijn het drie weken geworden. want zijn gedrag was dermate ernstig dat ze hem niet meer naar huis durfden te sturen.Door de longontsteking was zijn gedrag behoorlijk vergergerd. "Dat wordt opname", werd ons verteld. Naar huis was geen optie. Het CIZ werd ingeschakeld en iemand zou de situatie beoordelen. Maar dan hadden ze buiten G. gerekend! Die liet zich niet zomaar opnemen.

Kort gezegd, het bezoek was een drama. Mijn jongste broer was daar bij aanwezig. Hij was opstandig, boos en agressief. Er was totaal geen gesprek mogelijk. En aan de hand van datzelfde gesprek zou er een oordeel komen. Op welke afdeling G. geplaatst zou worden.
En dat werd een gesloten afdeling. In Amsterdam, want in onze woonplaats was geen plek. "Tijdelijk", zeiden ze. En wij dachten in onze onschuld dat het voor een paar weken zou zijn.

Het begin van een lijdensweg.

Liefs Frederique

dinsdag 22 september 2015

Project horloge

Zondag waren wij op bezoek bij mijn moeder en G. Hij deed erg geheimzinnig en wilde Hubbie graag spreken. Maar mijn moeder mocht er niets van weten. Dat is gelukt, want ik heb er ook niks van gemerkt.

Mijn moeder heeft een heel slecht zicht. Zij heeft een sprekend horloge en is daar erg blij mee. Maar ook die batterijen raken een keer op. Met Vaderdag hebben wij een reeks batterijen aan hem gegeven. En wat was hij blij!
"Kan ik de batterijen in je horloge verwisselen", zei hij. En dat ging hem goed af. Tot afgelopen week.
Hij vroeg aan Hubbie waar je zo'n horloge kon bestellen. Want die van mijn moeder deed het niet meer.
Zij had gevraagd of hij de batterij wilde verwisselen, maar dat ging helemaal verkeerd. 

"Er zit helemaal geen batterij in", zei hij tegen Hubbie. "Waarschijnlijk een horloge die je gewoon weggooit. Terwijl hij in juni nog de batterij verwisselde. maar er zit niet alleen een batterij in, ook iets waardoor het horloge "spreekt".Een piepklein draadje die hij helemaal over het hoofd zag. Gewoon kapot getrokken.

Hubbie heeft er aardig wat werk aan gehad. maar het is gelukt! Het horloge is gemaakt (gesoldeerd) en de batterij verwisseld.
Nu was er nog een probleem: de achterkant. Die zit vast met vier schroefjes. En twee waren er weggesprongen, volgens G. En echt piepklein.

Maandagmiddag was ik weer bij hen.Ik zou wat kasten opruimen. Ik vertelde G. van het horloge. Hij was niet eens verbaasd dat Hubbie het gemaakt had. "Niets tegen je moeder zeggen hoor!" zei hij.
Ik had het over de schroefjes en hij had er twee. De halve middag aan tafel gezeten met een kistje met wat schroefjes en hij heeft ze gevonden.

"G. zou de batterij van mijn horloge verwisselen, maar hij doet het niet", zei mijn moeder. "Ik heb het al een paar keer gevraagd, maar hij doet niets. Ik mis het". Ik kon haar niet zeggen dat hij eigenlijk kapot was en dat Hubbie hem gemaakt heeft. Hij ligt nu klaar, donderdag neem ik hem mee.
"Gelukkig", zei G, nadat ik hem dat vertelde.

"Ze zal wel blij zijn dat ik de batterij heb verwisseld".

Liefs Frederique

woensdag 16 september 2015

Autorijden

Dat is zijn lust en zijn leven, van G. Hij heeft al ik-weet-niet-hoelang zijn rijbewijs. Voor hem een teken van zelfstandigheid. En die geeft hij niet graag op.

Er worden veel ritjes gemaakt met de auto. Nu voornamelijk naar de fysio, het gezondheidscentrum en het ziekenhuis. Allemaal een beetje in de buurt. Verre autoritjes zijn sinds kort niet meer van toepassing. Omdat wij, de kinderen met G. gepraat hebben. Dat het best wel moeilijker wordt om grote afstanden af te leggen. Mijn broers wonen verder weg en als ze onderweg stranden dan staan ze. Bellen gaat niet, omdat ze gewoon nooit hun mobiel meenemen. En G. weet niet zo goed meer hoe zo'n mobieltje werkt. Al leggen wij dat vaak uit.

"Onverantwoordelijk", zeiden wij. Met de nadruk dat onze moeder toch steeds naast hem zit. En nu acceptert hij het. Geen grote afstanden meer, wel kleine. En daar geniet hij van. Zaterdagmorgen om 8 uur naar Deen. "Zo gezellig", zegt hij. "Ik ken iedereen!"
Zonder auto komt hij niet meer bij Deen. Hubbie en ik willen graag met hem mee, maar niet zaterdag 's morgens om 8 uur!

Hij is best een beetje eigenwijs en daarom is het zo moeilijk om met hem over het autorijden te praten. Toen G. de diagnose Alzheimer kreeg hebben wij aan de huisarts gevraagd of hij nog mocht rijden. Dat was toegestaan. Het was immers beginnende dementie.

Maar wij houden het in de gaten. Praten er ook met hem over. Eerst wilde hij nog twee jaar rijden, hij wordt dan 90 jaar. Nu heeft hij toegezegd dat hij zijn rijbewijs inlevert als hij aanvoelt dat het niet meer gaat.

Maar wat zal hij het missen.........

Liefs Frederique

Het begin

"G. doet raar", zei mijn moeder, maar ze kon er niet haar vinger op leggen.
"Hij is anders dan anders", voegde ze er aan toe.

Dat is nu een half jaar geleden. Ik merkte niets aan hem. even vrolijk en soms een beetje nors, niet anders dan anders.
"Soms word hij zomaar boos, uit het niets", zei ze. "Heel boos".
Ze was bezorgd, wist niet wat het was en het maakte haar onzeker. Met een zicht van nog geen 5% is zij erg afhankelijk van hem. Bijna 30 jaar delen zij lief en leed met elkaar. Voor allebei de tweede partner.

"Kun jij niet eens opletten?"vroeg ze. "Misschien zie jij iets?Hij is ook zo vergeetachtig"
Voor iemand van bijna 88 jaar is dat niet zo raar. En ik zag hem ook niet elke dag. Maar er begonnen toch kleine dingen op te vallen.
Volgens G. was er niets aan de hand.
"Je moeder ziet spoken", zei hij. "Ik mankeer niets". Dat zijn beide ouders dement waren en ook een aantal ooms en tantes werd maar terzijde geschoven.

Want daar begon het toch wel op te lijken. Een vorm van dementie. Toen hij op een dag mijn moeder twee keer zag, vond mijn oudste broer het tijd om de huisarts in te schakelen. Die kwam de volgende dag en je zult het zien: Niets aan hem te merken. Hij werd erg boos dat ze voor hem kwam, al hadden wij dat tot in den treuren uitgelegd dat zij voor hem kwam.
"Ik ben niet gek", waren zijn woorden.

Maar de huisarts vond toch dat hij naar een neuroloog moest. Mijn broer ging mee. Na vele onderzoeken, waaronder een MRI en een lumbaalpunctie werd er niets afwijkend gevonden. Maar zijn gedrag klopte niet en het werd er niet beter op. Hij zag dingen die er niet waren, was er van overtuigd dat het wel zo was en begon steeds meer te vergeten.

Uiteindelijk na meerdere bezoeken en gesprekken met de huisarts, neuroloog en een casemanager kwam dan toch de diagnose:  beginnende Alzheimer.
Dat was schrikken. Want G. zorgt voor mijn moeder en nu is hij zelf patiënt.

Dat moesten wij even laten bezinken.

Liefs Frederique