Hoe het verder ging

Iemand met Alzheimer kan heel erg in de war raken van een ontsteking. Dat bleek bij G. toen hij een longontsteking kreeg. Geen land mee te bezeilen. Hij werd in het ziekenhuis opgenomen. en was bijzonder agressief. Geen pretje om bij op bezoek te gaan en toch prikten wij daar doorheen. Hij kon ook niet naar huis, dus werd er een transferverpleegkundige ingeschakeld. Die zou een plekje in een verzorgingshuis zoeken. Een tijdelijke plek, want in onze woonplaats was geen plaats. Toen iemand van de CIZ kwam, reageerde hij erg boos. Om niet te zeggen woest, dus het werd een gedwongen opname.

Met pijn in ons hart hebben mijn broer en ik hem naar Amsterdam gebracht. de dag ervoor heb ik zijn spullen ingepakt. Vreselijk triest. Maar wij wisten niet waar hij terecht zou komen.
In één woord, vreselijk. Ik kan niet anders zeggen. Het was een zware afdeling. G. was daar veel te goed voor. Maar de aanvraag kon niet meer teruggedraaid worden.
Gelukkig was er het Atrium waar je kon zitten en koffie drinken. Er was ook een restaurant. Hubbie en ik namen altijd wat lekkers mee en namen hem mee naar beneden. Maar wij moesten hem altijd weer achterlaten.

Wat hebben wij ons best gedaan, gevochten, instanties afgebeld. Anderhalf jaar wachttijd, werd ons verteld.
"Dat overleeft hij niet", zeiden wij tegen elkaar. G. was woedend op ons en liet dat bij elk bezoek blijken. "Jullie hebben mij weggestopt". Dat het buiten ons omging en dat wij een mooi plekje zochten, dat ging er niet in. De heenreis was nog verwachtingsvol, de terugreis vol tranen.

En toen nam mijn oudste broer op een dag G. voor een rondje verzorgingshuizen mee en in één van die huizen raakte hij een gevoelige snaar bij de directrice. Hij kon een woning krijgen! Zo mooi, een eigen plekje. Een appartementje voor hemzelf.

Nadat wij de sleutel hadden gekregen is er hard gewerkt. G. was ongeduldig. "Schiet het al op?"werd er regelmatig gevraagd. Wij hadden net hun oude woning leeg gehaald en alles was opgeslagen. Binnen drie weken twee keer verhuizen. Pffff......

10 augustus was het zover. 's Morgens vroeg waren wij er allemaal. De verhuizers kwamen, ik had een dag eerder al schoongemaakt, dus alles kon gelijk de kasten in. Er werd hard gewerkt en twee broers gingen naar Amsterdam, G. ophalen. Toen alles net klaar was zagen wij hen aan komen rijden. Op het Franse balkon, met de openslaande deuren stonden wij te zwaaien. Wij stonden als een soort ereboog in de gang toen hij zijn appartementje binnenkwam.
"Zo mooi, zo mooi", stamelde hij en huilde. Wij huilden mee, van vreugde. Er was koffie, gebak en heel veel vreugde.

En nu zit hij prinsheerlijk in zijn nieuwe stoel en geniet. Ik ga zeker elke week, vaak twee keer naar hem toe. Het is er gezellig, sfeervol en de mensen en het personeel zijn erg vriendelijk. Er is een pak van ons hart gevallen. Hij woont tien minuten bij mij vandaan. Ik help hem een beetje in huis, doe boodschapjes en maak zijn lievelingskoffie.

"Wat heb ik het toch goed, hè?"zegt hij. En ik kan dat alleen maar beamen.

Liefs Frederique

Reacties

  1. Fijn om te lezen dat hij nu op een plek zit waar hij zich op zijn plek voelt.
    Gedwongen opname is niet leuk, maar soms echt noodzakelijk om de zorg van hen en de veiligheid van andere te waarborgen.

    Groetjes, Victoria

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Het begin

Autorijden